Pochodzenie żubra  

Szczątki przypuszczalnie najstarszego, znanego nauce przodka żubra – Probison dehni – znaleziono na terenach Azji południowej. Przypuszczalnie z tego, żyjącego ponad 2 miliony lat temu gatunku wyodrębnił się rodzaj Bison, reprezentowany m.in. przez bizona stepowego (długorogiego) – Bison priscus, będącego przodkiem żubra nizinnego i bizona amerykańskiego.

Żyjący w plejstocenie (około 2 mln lat temu) Bison priscus był potężnym, żyjącym stadnie zwierzęciem, zamieszkującym stepy ówczesnej Azji. Było to zwierzę większe od współcześnie żyjących bizonów czy żubrów. Odległość pomiędzy końcami rogów wynosiła około 1 m, waga około 2 ton. Prawdopodobnie migracje bizona stepowego z Azji zaczęły się około 700 000 lat temu.

Wędrujące na wschód do Europy populacje tego gatunku poprzez liczne formy przejściowe dały początek współczesnym żubrom (Bison bonasus).

Cześć populacji przez cieśninę Beringa przewędrowała do Ameryki Północnej, gdzie w wyniku procesów ewolucyjnych wyodrębnił się kolejny gatunek - bizon amerykański (Bison bison).

W zbiorach Muzeum Przyrodniczo – Leśnego Białowieskiego Parku Narodowego znajduje się fragment skamieniałej czaszki Bison priscus znaleziony w rzece Narew w okolicach wsi Cichowola (Puszcza Białowieska) w 1936 r.